ਵਿਸਤਾਰ
ਡਾਓਨਲੋਡ Docx
ਹੋਰ ਪੜੋ
ਹੁਣ, ਨੰਬਰ ਚੌਦਾਂ: "ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹਾਓ, ਨਿਰੰਤਰ ਆਵਾਜ਼," ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਝਰਨਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢਾ। "ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ..." ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਜਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਆਨ ਯਿਨ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਆਗਰਾ ਫਾਲਸ ਕੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਝਰਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ। ਝਰਨੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਆਨ ਯਿਨ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਕਰੋ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਖੈਰ, ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। "ਜਾਂ ਕੁਆਨ ਯਿਨ (ਆਵਾਜ਼) ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ।" ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ। ਖੈਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ। ਠੀਕ ਹੈ, ਕੁਆਨ ਯਿਨ ਕਰੋ ਅਤੇ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵਰਗੀ) ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਹੈ ਨਾ? ਹਾਂਜੀ!ਹੁਣ, ਨੰਬਰ ਪੰਦਰਾਂ: "ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਓ," ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਜ (ਪਵਿੱਤਰ) ਨਾਮ, "ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੁਹਰਾਉ, ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ਹੀਣਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਬਣ ਜਾਓ।" ਕਈ ਵਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਵਾਂਗੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੁਹਰਾਓ, ਸ਼ਾਇਦ 15 ਮਿੰਟ, ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਘੰਟਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਭੇਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹੋਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸਣ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ (ਪਵਿੱਤਰ) ਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਰਵੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੁਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਗੇ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਕਿੱਥੇ, ਠੀਕ ਹੈ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਬੱਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡਾ ਨਿੱਜੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇਕਾਗਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਹੋਰ "ਪੰਜਵੇਂ-ਪੱਧਰ ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ-ਪੱਧਰ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ । ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ। ਠੀਕ ਹੈ... "ਪਰ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਅਵਾਜ਼-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।"ਨੰਬਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ... ਓਹ, ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ! ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ "ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਇਸ ਰਿਟਰੀਟ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਹੇ, "ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਕੁਝ ਕਹੋ।" "ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਬੋਲੋ!" "ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਸ਼ਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ?" ਓਹ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਠੀਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ, ਸੁਣਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ। ਸ਼ਾਇਦ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਪਾਵਾਂਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਕਾਂਤਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਭਿਕਸ਼ੂ ਸੀ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਰੀਟਰੀਟ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ!" ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ?" ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਹੈ।" ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ!" ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕਲੀ ਹਾਂ ਜਿਸਨੇ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।ਠੀਕ ਹੈ। ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਖਰ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਖਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਧਾਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਗ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅੱਖਰ, ਇੱਕ 'A' ਜਾਂ ਇੱਕ 'ਓਮ' ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ... ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਖਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਪ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸੁਧਾਰਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਸ਼ਾਇਦ, ਜਾਂ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਹੋਵੋਗੇ। ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਜਾਗਦੇ, ਆਪਣੀ "ਸਮਾਧੀ" ਤੋਂ।ਨੰਬਰ ਸਤਾਰਾਂ: "ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤ ਕੇਂਦਰੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਬਣੋ," ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਣੋ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਥੀਏਟਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵਰਗੀ) ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸੁਰ, ਨੋਟ-ਰਹਿਤ ਸੁਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਥੀਏਟਰ ਨੂੰ ਚੱਲਦਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਕਾਪੀਚ? (ਹਾਂਜੀ।) ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।ਓਹ, ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਅਠਾਰਾਂ ਤੇ ਹਾਂ। ਓਹ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਪੰਨੇ ਪਲਟਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਓਹ, ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ। ਉਹ ਦੇਖਿਆ? ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹਾਂਜੀ, ਬਿਲਕੁਲ, ਬਿਲਕੁਲ। ਓਹ, ਲਗਭਗ ਨੌਂ ਵੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਘੜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸਾਢੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਤੋਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਹ? (ਹਾਂਜੀ।) ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਆਕਾਰ ਲਈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।ਹੁਣ, ਨੰਬਰ ਅਠਾਰਾਂ: ਤੁਸੀਂ "ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਨਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਇਸ ਚੁੱਪ ਸਦਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋਂ ਜਾਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੱਟ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨਾਲ ਇਕਸੁਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੰਜ (ਪਵਿੱਤਰ) ਨਾਮ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅੱਖਰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਭਟਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਪਲ, ਉਹ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜੇਬ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਕੋਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਤਾਂ, ਜਿਸ ਪਲ ਉਹ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਲੈਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, "ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਵੈਸੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਖੁਆਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ (ਵੀਗਨ) ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਦੇ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਰਦੇ ਰਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਘੱਟ ਅਤੇ ਘੱਟ ਉੱਚਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।Photo Caption: "ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ"
